پائيزانه

قال على علیه السلام

اِنَ لِله تعالى شَرابا لِاَولیَائِه؛ اذَا شَربُوا طَرَبُوا وَ اذَا طَرَبُوا طَلَبُوا وَ اذَا طَلَبُوا وَجَدُوا وَ اذَا وَجَدُوا طابُوا و اذَا طابُوا ذابُوا و اذَا ذابُوا خَلَصُوا و اذَا خَلَصُوا وَصَلُوا و اذَا وَصَلُوا اِتَصَلُوا و اذَا اِتَصَلوُا فَلا فَرْقَ بَیْنَهُم و بَیْنَ حَبِیبِهِم‏.
 
آگاه باشید كه خداى را براى دوستان خود شرابى است كه چون بیاشامند، مست شوند و چون مست شوند، به وجد آیند و چون به وجد آیند، هستى ایشان از لوث كدورات پاك شود و چون پاك شوند، حرارت اشتیاق قرب حق، هستى موهومشان را موم صفت بگدازد و چون گداخته شوند، از دُرد هستى خالص گردند و چون خالص شوند، به قرب حق واصل آیند و چون چنین وصال روى دهد، ایشان را با محبوب خویش اتصال شود، در این هنگام فرقى میانه ایشان و محبوبشان نیست.

كلمات مكنونه، علامه فیض كاشانى

!!پی نوشت: خداجون٬ نمیشه یک کم زودتر از این شرابها بدی ما بخوریم

  بابا مردیم از بس منتظر موندیم!!‏